Koperta z poradni leżała pod cukiernicą. Poznałam ją po zielonym nadruku w rogu. Rano wsunęłam ją do szuflady pod ściereczki, bo nie chciałam, żeby Kuba zaczął wypytywać, dokąd idę w piątek. Wieczorem obok koperty stał garnek z krupnikiem, a mokre ręczniki, które zostawiłam na pralce, wisiały równo na suszarce.
— Babcia była rano — powiedział Kuba. — Napisała, że zupa jest dla nas obojga.
Telefon leżał przed nim na stole. Mama wysłała mu też zdjęcie kartki z instrukcją, jak podgrzać krupnik, choć miał dwanaście lat i od jesieni sam
bił sobie jajecznicę. Zapytałam, czy babcia uprzedziła go, że przyjdzie. Pokręcił głową i wrócił do rysowania mapy na geografię.
Postawiłam garnek na kuchence. Dopiero kiedy odkręciłam gaz, zauważyłam, że wciąż trzymam kopertę w ręce.
Klucz na wtorki
Miałam trzydzieści osiem lat i układałam grafiki w łódzkiej hurtowni części samochodowych. Od rozwodu minęło pół roku. Kuba mieszkał ze mną, a u ojca spędzał co drugi weekend i środowe popołudnia. We wtorki oboje z jego tatą pracowaliśmy do późna. Przez pierwszy miesiąc po przeprowadzce Kuba dwa razy zapomniał zabrać kluczy do szkoły. Za drugim razem czekał pod blokiem prawie godzinę, bo komórka
rozładowała mu się jeszcze na przerwie.
Wtedy dorobiłam klucz mamie. Mieszkała trzy przystanki tramwajem ode mnie. Miała sześćdziesiąt trzy lata, od dwóch była na emeryturze, a w szafie w przedpokoju nadal trzymała pudło z zamkami błyskawicznymi z zakładu krawieckiego, w którym przepracowała większość życia. Czasem skracała komuś spodnie. We wtorki przychodziła do Kuby po lekcjach. Klucz miał się przydać, gdyby znów został po niewłaściwej stronie drzwi.
Pierwszego wtorku wróciłam po dziewiętnastej. Kuba i mama siedzieli nad ułamkami. Oboje mieli po talerzu pokrojonych jabłek, a mama wymyślała zadania o porcjach szarlotki. Zdjęłam buty, zjadłam dwa kawałki jabłka prosto z jej talerza
Dalszy ciąg na następnej stronie
