Aurore i Séverine, były dla mnie uosobieniem bezwarunkowej miłości. Aurore miała 19 lat i marzyła o pracy nauczycielki. Séverine, mająca 21 lat, wyszywała suknie ślubne, których nigdy nie było jej dane założyć. Pragnęłam tylko, by czas się zatrzymał – by wojna, o której wszyscy mówili, nigdy do nas nie dotarła. Lecz nadeszła w czerwcu 1942 roku. Przyszli po nas – nie dlatego, że byłyśmy przestępczyniami, nie dlatego, że zrobiłyśmy coś złego, ale po prostu dlatego, że byłyśmy młode, francuskie i znalazłyśmy się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwym czasie. O świcie rozległo się
pukanie do drzwi. Matka padła na kolana. Ojciec próbował protestować, ale został popchnięty na ścianę. Trzej żołnierze wywlekli nas na zewnątrz, podczas gdy słońce wschodziło nad polami, na które nigdy już nie miałyśmy spojrzeć w ten sam sposób. Wrzucono nas na pakę ciężarówki przykrytą brudną plandeką. Były tam też inne kobiety – wszystkie młode, wszystkie przerażone. Nikt nie mówił; płakały w milczeniu. Ścisnęłam dłoń Aurore tak mocno, że czułam jej puls pod swoją dłonią. Séverine szeptała modlitwę, która zdawała się nie mieć końca. Ciężarówka podskakiwała na wyboistej drodze, a odór potu,
Historia świata
Zobacz więcej
Działaj społecznie
Zobacz więcej
czas
nauka
Odkrywaj naukę
Dalszy ciąg na następnej stronie
