Ośnik ceniono za prostotę, wytrzymałość i uniwersalność. Nie wymagał prądu ani skomplikowanej obsługi. W czasach, gdy wiele prac wykonywano ręcznie, pozwalał szybko przygotować drewno do dalszego wykorzystania.
W gospodarstwach, gdzie naprawiano płoty, robiono trzonki do narzędzi, przygotowywano paliki albo obrabiano drewniane elementy na własne potrzeby, takie narzędzie było bardzo praktyczne. Sprawdzało się zarówno przy surowym drewnie, jak i przy prostych pracach stolarskich oraz ciesielskich.
Ośnik nie zastępował wszystkich narzędzi, ale często był jednym z pierwszych etapów obróbki. Dopiero po korowaniu, zebraniu nadmiaru materiału lub wstępnym ukształtowaniu drewno trafiało pod strug, piłę, dłuto albo tokarkę.
Ośnik a strug — czy to to samo?
Ośnik bywa potocznie nazywany strugiem, ale nie jest tym samym co klasyczny strug stolarski. Strug ma zwykle korpus prowadzący ostrze po powierzchni drewna. Ośnik składa się natomiast głównie z ostrza i dwóch uchwytów.
Dzięki takiej budowie pozwala na bardziej swobodne i szybkie zdejmowanie materiału, zwłaszcza z nieregularnych kawałków drewna. W języku angielskim podobne narzędzie znane jest jako drawknife, czyli dosłownie „nóż ciągniony”. Nazwa dobrze oddaje sposób pracy: narzędzie ciągnie się w stronę użytkownika, zbierając warstwę drewna.
