oknem. Na klamce od środka wisiał czerwony przewód, zwinięty w trzy pętle. Chciałam mieć rano dowód, że zapamiętałam wszystko we właściwej kolejności. W domu powiększyłam zdjęcie i dopiero wtedy zauważyłam na drzwiach kartkę. Była odwrócona drukiem do środka. Przez papier prześwitywała godzina 21.46.
Następnego dnia Robert zabrał pudła przed południem. Napisał mi, że zostawił magnetofon na wieczór, bo nie zmieścił się w samochodzie. Poprosiłam, żeby pojechał ze mną po sprzęt. Odpisał, że może być na miejscu o dwudziestej pierwszej. O dwudziestej pierwszej piętnaście napisał, że stoi w korku. Po raz pierwszy tego dnia spojrzałam na niebo. Nad budynkiem zbierały się
ciemne chmury.
W środku czuć było mokry tynk. Rama okna w studiu numer trzy była uchylona. Wiatr musiał ją otworzyć albo ktoś zostawił ją tak po sprzątaniu. Woda kapała na tackę. Trzy krople, przerwa, następne trzy. Telefon stał na parapecie, tuż obok mokrej blachy.
Drzwi studia były otwarte. Wypowiedziałam pytanie z taśmy, zanim zdążyłam sobie przypomnieć, że już je słyszałam. Od razu zrobiłam krok do tyłu. Lewy but stuknął dwa razy.
Na stole leżały słuchawki. Przy nich zauważyłam rozłożoną kartkę. Na jednej stronie widniała tylko godzina 21.46. Po drugiej ktoś dopisał ołówkiem: „Gdy zadzwoni, proszę patrzeć na szybę”.
Drugi sygnał
Telefon zadzwonił. Patrzyłam na szybę. Widziałam w niej stół, framugę i siebie stojącą z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. W odbiciu za moimi plecami siedziała kobieta w słuchawkach. Pochylała się nad mikrofonem i przesuwała palcem po kartce, jakby szukała właściwego miejsca w tekście. Kiedy obróciłam głowę, krzesło było puste.
Dzwonek ucichł. Kobieta w szybie odsunęła mikrofon. Uderzył o ścianę. Wtedy przypomniałam sobie głuche stuknięcie z początku taśmy. Pomyślałam, że jeśli odwrócę się jeszcze raz, zobaczę ją także po swojej stronie.
Telefon zadzwonił po raz drugi. Odebrałam.
— Czy pani też słyszy deszcz? — zapytał chłopiec.
Powiedziałam, że tak. W słuchawce zaszeleścił materiał. Wyobraziłam
