mamę; siedziała samotnie przy stoliku w głębi sali, wyglądając, jakby marzyła, by zapaść się pod ziemię.
– Tam jest mój tata – szepnęła Zoe, wskazując wysokiego mężczyznę w drogim garniturze, który głośno śmiał się w towarzystwie równie elegancko ubranych osób.
Richard wyglądał dokładnie tak, jak go sobie wyobrażałam. Wygładzony i pełen samozadowolenia. Ręce zaczęły mi drżeć, ale szybko się opanowałam.
– Gdzie jest stanowisko techniczne? – zapytałam.
Zoe wskazała małą kabinę w głębi sali. – Pamiętaj o obietnicy. Mówiłaś, że tylko odtworzysz nagrania, a nie będziesz go upokarzać.
– Nie będę go upokarzać – powiedziałam zgodnie z prawdą. – On sam się upokorzy. Wydarzenie rozpoczęło się od kolacji, po której nastąpiły przemówienia przedstawicieli kierownictwa firmy. Na koniec konferansjer ogłosił: „A teraz chwila, na którą wszyscy…”.
