To wyraźne i przerażające uświadomienie sobie, że jest się zupełnie samym w otoczeniu, które jeszcze przed chwilą wydawało się bezpieczne i kojące. Pomieszczenie
zaczyna wydawać się zbyt ciasne. Nie ma nikogo, kogo można by prosić o pomoc; nie ma dłoni, którą można by chwycić, by zaznać choć odrobiny ukojenia w tej krytycznej chwili. Oddech staje się płytki i ciężki, a serce z trudem utrzymuje rytm, który przestał być już jego własnym.
Każda mijająca sekunda przynosi pytanie, które ciąży niczym głaz. Co można zrobić, gdy świat wokół ciebie kurczy się do zaledwie kilku metrów kwadratowych? Instynkt podpowiada, by się poruszyć, by szukać wyjścia, podczas gdy
umysł gorączkowo poszukuje natychmiastowego rozwiązania. To próba podjęcia ostatniegowysiłku – desperacka próba zmuszenia ciała do reakcji, zanim skończy się czas.
Dalszy ciąg na następnej stronie
